| تبليغات | X |
|
|
|
پاشیدی.........! MENU blogarchive designer ARCHIVE اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 دی 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 خرداد 1390 اردیبهشت 1390 فروردین 1390 اسفند 1389 بهمن 1389 دی 1389 آذر 1389 آبان 1389 مهر 1389 شهریور 1389 مرداد 1389 تیر 1389 خرداد 1389 FRIENDS
شعر DESIGNER |
کجا می توانی قایم شوی؟!
آنقدر درگیر ِ من بوده ای
که بعد از رفتنم باید تا آخر ِ عمر تظاهر کنی عاشق ِ کسانِ دیگری تظاهر کنی ... عاشقانه کنارشان می خوابی تظاهر کنی عاشق ِ من شدنت، اشتباه بود تظاهر کنی من، لیاقتِ عشق ِ تو را نداشتم و به دروغ بگویی من دروغ می گفتم و..... خودت می دانی هیچکدام ِ اینها واقعیّت ندارد. تو تا آخر ِ عمر درگیر ِ من خواهی بود و تظاهر می کنی نیستی مقایسه، تو را از پا در خواهد آورد. من می دانم به کجای قلبت شلیک کرده ام تو دیگر خوب نخواهی شد. افشین یداللهی
یکی باید باشه وقتی تا صبح میخواهی بیدار بمونی بیاد بگه منم باهات بیدار میمونم !
بعد سرش رو بذاره رو پات آروم بخوابه !آخرش همون جوری وقتی عمیق خوابیده بغلش کنی ببری بذاری سر جاش. در حالی که تو دلت ضعف کردی براش زیر لب نق بزنی تو که میخواستی بخوابی میرفتی از اول عین آدم سر جات میخوابیدی دیگه. بعد اونم بدون اینکه چشمهاش رو باز کنه بگه من سر جام خوابیده بودم اگه شما میذاشتی!
تنها که باشی
از لک لک ها یک دنده تر می شوی برای کوچ پرواز می کنی غربت می کشی مسافر می شوی از ییلاق به قشلاق شبها گله گله گوسفند می شماری صد یلدا هم بگذرد فایده ندارد خواب با تو قهر کرده است برای ستاره ها نقشه فرار از آسمان می کشی این بار نه از راه شیری راهی پیدا کردی از پشت دب اکبر مستقیم به خورشید می رسد حسابت را از تمام ایل و تبارت جدا می کنی چرتکه می اندازی تنهاییت را دلتنگی ها را هم که با آن جمع کنی چند شب گریه می ماند یک عمر غربت هرچه حساب می کنی بدهکار نمی شوی دیوارت آنقدر کوتاه نبوده تا جای هر یادگای و برچسبی باشد اما پرش کردند از برچسب از حرف های بی سر و ته آخ که این روزها دل شعرهایت هم می گیرد سکوت می کنی سکوت ...!!!
ای خدای بزرگ
که در آشپزخانه هم هستی و روی جلد قرصهای مرا میخوانی لطفن کمی آن طرفتر ! باید همهی این ظرفها را آب بکشم و همینطور که دارم با تو حرف میزنم به فکر غذای ظهر هم باشم نه ! کمک نمیخواهم خودم هوای همه چیز را دارم پذیرایی جارو میخواهد غذا سر نمیرود به تلفنها هم خودم جواب میدهم و گردگیری این قاب … یادت هست ؟ اینجا کوچک بودم و تو هنوز خشمگین نبودی و من آرامبخش نمیخوردم درست بعد طعم توتفرنگی بود و خواب که تو اخم کردی به سیزده سالگی ملافه و رویاهایم ببخش بی پرده می گویم اما تو به جیبهایم کیف دستی کوچکم و حتی به صندوقچهی قفل دار من چشم داشتی ! ای خدای بزرگ که توی آشپزخانهام نشستهای حالا یک زن کاملم چیزی توی جیبهایم پنهان نمیکنم کیفم روی میز باز مانده است هر هشت ساعت یک آرامبخش میخورم و به دکترم قول دادهام زیاد فکر نکنم لطفن پایت را بردار میخواهم تی بکشم !
مى خواهى بروى ؟ بهانه مى خواهى ؟
بگذار من بهانه را دستت دهم برو و هركس پرسيد بگو لجوج بود هميشه سرسختانه عاشق بود ... ... بگو فرياد مى كرد همه جا فرياد مى كرد فقط مرا مى خواهد بگو دروغ مى گفت مى گفت هرگز ناراحتم نكردى بگو درگير بود هميشه درگير افسون نگاهم بود بگو او نخواست نخواست كسى جز من در دلش خانه كند اينهمه بهانه برايت آوردم
روزی که ترکش میکنی
پاکت سیگارت را بردار فندک ( که لازم نباشد از کسی آتش بخواهی) شالِ گردنش ( آغشته به بویِ لعنتی اش) چتر ... لازم نیست دفتر خاطراتت ( بردار ، فندک هم داری خو و و و و و ب گرمت میکند) هر چه قرصِ خواب در کشوی آشپز خانه داری و یک شیشه ی پر ، از بهترین عرقی که در زیرزمین قایم کرده ای کفشهایت را بپوش و برای همیشه برو .... پشتِ جلدش نوشته : مصرفِ داروهای خواب آور همراه با الکل احتمال ایست قلبی - تنفسی را بالا میبرد جایِ من اگر باشی میگویی به جهنم
به جهنم که پیر می شوم
که پر از چروک به جهنم که کمرم خم می شود زیر بار این همه غم اصلا به درک که آرزوهایم را به گور می برم تو جوان باش تو خوشبخت آن دنیا منتظرت می مانم
زن باشی
تکیه داده باشی به تنهایی هایت از یک شکست سخت برگشته باشی پر از زخم باشی وقتی به اولین کسی که شبیه اوست می رسی سیگارت را آتش می زنی پکی عمیق و پشت دستت خاموش می کنی
من مرگ را دیده ام
همیشه کنارم است چسبیده به من همه چیزم را دارد می کشد کودکیم را دلم را آرزوهایم را یادش می رود که دلتنگی هایم را با خودش ببرد اصلا شده مثل یک کلاغ تنها چیزهای زیبایم را می رباید راستی مرگ عزیز تا کجا برایت لوندی کنم تا مرا هم ببینی مرا هم ببری
|
